جاده‌های نهاوند؛ اعتماد مردم گروگان پروژه‌های نیمه‌تمام، پایان وعده‌ها کجاست؟

محورهای مواصلاتی نهاوند سال‌هاست در پیچ‌وخم وعده‌ها، جلسات، بازدیدهای میدانی و مصوبات اجرانشده گرفتار مانده‌اند. در حالی که بخش قابل توجهی از محور چهارخطه نهاوند–فیروزان آماده بهره‌برداری است و تنها چند هفته تا آغاز موج سفرهای اربعین باقی مانده، مردم هنوز نمی‌دانند چرا این مسیر زیر بار ترافیک نمی‌رود. پرسشی که سال‌هاست بی‌پاسخ مانده و هزینه آن را مردم با جان، امنیت و اعتماد خود پرداخته‌اند.

یادداشت روز به قلم اشکان بحیرایی مدیر مسئول پایگاه خبری آوای گرین

 

سال‌هاست نام محور نهاوند–فیروزان–کنگاور در فهرست پروژه‌های اولویت‌دار وزارت راه و شهرسازی، جلسات شورای ترافیک، بازدید مسئولان و وعده‌های مدیران است؛ اما برای مردم نهاوند، آنچه اهمیت دارد نه اخبار تخصیص اعتبار و نه انتشار گزارش بازدیدها، بلکه باز شدن مسیری است که قرار بود سال‌ها پیش ایمن شود.

نهاوند با حدود ۵۶۰ کیلومتر راه در حوزه استحفاظی خود، یکی از مهم‌ترین کریدورهای ارتباطی غرب کشور و مسیر اتصال استان همدان به کرمانشاه است. این محور علاوه بر تردد روزانه هزاران شهروند، یکی از مسیرهای مهم عبور زائران اربعین حسینی نیز محسوب می‌شود. با این وجود، پروژه‌ای که سال‌هاست برای آن اعتبار اختصاص یافته، هنوز به سرانجام نرسیده است.

جاده آماده است؛ چرا افتتاح نمی‌شود؟

امروز بخش قابل توجهی از مسیر، از پل حاجی‌علی‌مراد تا کارخانه کشت و صنعت خزل آسفالت شده، جداکننده‌های نیوجرسی نصب شده و حتی زیرگذر شهرک سلگی نیز آماده بهره‌برداری است. همچنین حدود ۲۰ کیلومتر از ۳۸ کیلومتر محور پل حاجی‌علی‌مراد تا پایان حوزه استحفاظی نهاوند چهارخطه شده است.

پرسش روشن مردم این است؛ وقتی بخش عمده زیرساخت آماده است، چرا این مسیر همچنان زیر بار ترافیک نمی‌رود؟ چرا در آستانه اربعین، که هزاران زائر از این محور عبور خواهند کرد، همچنان مردم باید در انتظار افتتاح پروژه‌ای باشند که سال‌هاست وعده آن را شنیده‌اند؟

وعده‌هایی که هر سال تمدید می‌شوند

در سال‌های گذشته، مسئولان دلایل مختلفی برای کندی پروژه اعلام کرده‌اند؛ از کمبود اعتبار و مطالبات پیمانکاران گرفته تا تملک اراضی، وجود معارضان، شرایط آب‌وهوایی و در ماه‌های اخیر نیز ضرورت تکمیل پیوست‌های ایمنی.

این در حالی است که بارها از اختصاص اعتبارات جدید برای این محور خبر داده شده است. طبق اعلام مسئولان، حدود ۳۰۰ میلیارد تومان برای تکمیل بخش‌هایی از محور، ایمن‌سازی، نصب جداکننده‌ها و زیرساخت‌های ترافیکی اختصاص یافته و برای ادامه پروژه فیروزان تا قارلق نیز حدود ۳۵۰ میلیارد تومان اعتبار پیش‌بینی شده است.

همچنین در بازدید معاون وزیر راه و شهرسازی از پروژه‌های راه‌سازی نهاوند، تکمیل پل حاجی‌علی‌مراد، تعیین تکلیف معارضان، نصب جداکننده‌های ایمنی، اجرای دوربرگردان‌های مصوب و بهره‌برداری از بخش‌هایی از محور مورد تأکید قرار گرفت؛ اما با وجود این مصوبات، هنوز نتیجه‌ای که مردم انتظار دارند، حاصل نشده است.

جان مردم، هزینه تأخیرها

هیچ پروژه عمرانی بدون چالش نیست؛ اما هیچ مانعی نیز نمی‌تواند توجیه‌کننده تداوم وضعیتی باشد که پیامد آن افزایش خطر در یکی از پرترددترین محورهای شهرستان است.

سال‌هاست مردم نهاوند از تصادفات این محور گلایه دارند. خانواده‌هایی هستند که عزیزان خود را در این مسیر از دست داده‌اند و همچنان این سؤال را مطرح می‌کنند که اگر قرار بود پروژه سال‌ها نیمه‌تمام بماند، چرا از ابتدا برنامه‌ای واقع‌بینانه برای اجرای آن تدوین نشد؟

اگر امروز گفته می‌شود افتتاح کامل پروژه نیازمند تأییدیه‌های ایمنی است، این پرسش نیز مطرح می‌شود که چرا این الزامات همزمان با اجرای پروژه دنبال نشد تا مردم سال‌ها در انتظار افتتاح نمانند؟

در حوزه ایمنی راه، هیچ آماری قابل قبول نیست؛ حتی یک جان‌باخته نیز برای جامعه، خسارتی جبران‌ناپذیر است.

مطالبه مردم فقط محور فیروزان نیست

قصه جاده‌های نهاوند به محور فیروزان ختم نمی‌شود.

محور نهاوند–گیان و مسیر شهرک سلگی به فارسبان نیز مدت‌هاست به یکی از دغدغه‌های اصلی مردم تبدیل شده‌اند. شانه‌های خاکی این جاده‌ها برای اجرای طرح تعریض برداشته شده، اما عملیات اجرایی در بسیاری از مقاطع متوقف مانده و مسیرها در شرایطی رها شده‌اند که ایمنی آنها نسبت به گذشته کاهش یافته است.

این وضعیت برای شهرستانی که قطب کشاورزی استان همدان به شمار می‌رود، پیامدهای گسترده‌ای به همراه دارد. هر روز ده‌ها دستگاه ماشین‌آلات کشاورزی، خودروهای حمل محصولات، ساکنان روستاها و مسافران از این مسیرها تردد می‌کنند. از سوی دیگر، محورهای گیان و فارسبان مسیر دسترسی به سراب‌های گردشگری این مناطق نیز هستند و ناتمام ماندن پروژه‌ها، بر رفت‌وآمد گردشگران نیز تأثیر گذاشته است.

پرسش مردم روشن است؛ اگر امکان تکمیل پروژه در زمان مناسب وجود نداشت، چرا شانه‌های خاکی جاده‌ها برداشته شد و مسیرها در وضعیتی رها شدند که امروز خطر بیشتری نسبت به گذشته دارند؟

روکش آسفالت، درمان سال‌ها کندی پروژه‌های راه‌سازی نیست؛ همان‌گونه که نصب سرعت‌گیرهای غیراستاندارد نیز جایگزین اصلاح اصولی جاده‌ها نخواهد شد. موضوعی که دادستان نهاوند نیز در بازدید از بخش گیان بر آن تأکید و دستور جمع‌آوری و استانداردسازی سرعت‌گیرهای غیراصولی را صادر کرد.

مردم نتیجه می‌خواهند، نه گزارش

واقعیت این است که نهاوند در سال‌های اخیر بارها میزبان مسئولان ملی و استانی بوده است. از بازدید معاون وزیر گرفته تا حضور مدیران استانی، فرماندار، نماینده مجلس و مدیران دستگاه‌های اجرایی؛ اما آنچه برای مردم اهمیت دارد، نه تعداد جلسات و بازدیدها، بلکه نتیجه این حضورهاست.

مردم روزی با همین امید به مسئولان و مدیران منتخب خود رأی اعتماد دادند که پروژه‌های نیمه‌تمام به سرانجام برسد، گره‌های توسعه شهرستان باز شود و مشکلاتی که سال‌ها بر زمین مانده بود، تعیین تکلیف شود. این اعتماد، سرمایه‌ای نیست که بتوان آن را با وعده‌های تکراری حفظ کرد.

امروز افکار عمومی از مسئولان شهرستان، مدیران استانی و وزارت راه و شهرسازی یک مطالبه مشخص دارد؛ زمان دقیق بهره‌برداری از محور نهاوند–فیروزان را اعلام کنید، پروژه‌های نیمه‌تمام راه‌سازی را تعیین تکلیف کنید و اجازه ندهید جاده‌های نهاوند همچنان قربانی تأخیر، بروکراسی و وعده‌های بی‌سرانجام باشند.

نهاوند بیش از هر چیز به اقدام عملی نیاز دارد؛ زیرا اعتماد عمومی با خبر تخصیص اعتبار بازسازی نمی‌شود، با افتتاح پروژه‌هایی بازسازی می‌شود که سال‌هاست مردم چشم‌انتظار پایان آنها هستند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا