مجری ناشناخته، اندک آبروی صداوسیما را حراج کرد

از ارژنگ امیرفضلی و امثال او، توقعی نیست و دریغا که دست روزگار، دشمنان جمهوری اسلامی را از کاسبان ساده‌لوحی از این دست قرار داده است. از امثال او جز دشمنی، آن هم به گونه‌ای که ابتذال دشمنی باید نامیدش، نمی‌آید. اما از مجری (و انبوه عوامل دیگر) برنامه‌ای در رسانه ملی، این کمترین توقع می‌رود که به آنچه بر زبان می‌راند، دست‌کم اندکی بیندیشد و سبک‌سنگینش کند.

آن‌هایی که او درباره‌شان طنز می‌گوید و لودگی می‌کند، هر کدامشان، چه «شهدای امنیت» باشند، چه «جان‌باختگان ناآرامی‌ها»، چه «شهید» نام داشته باشند و چه «جاویدنام» خوانده شوند، فرزندان همین آب و خاک‌اند و دست‌پروردگان همین نظامات آموزشی و پرورشی. آن‌هایی که امروز در میان ما نیستند، چه عددشان به روایت ما ۳هزار و اندی باشد، چه به روایت دشمن، ۳۰هزار و اندی، همه‌شان، همه‌شان، همه‌شان هموطنان ما بوده و هستند و شرم باد بر کسی که ایرانی باشد و هموطنان درگذشته‌اش را به سخره بگیرد و به لودگی یاد کند.

این «هموطنی» هم که نباشد، مقام «انسان» را که نمی‌توان از آن جان‌باختگان گرفت؛ و شرم باد بر انسانی که همنوع درگذشته‌اش را دستمایه طنز، آن هم چه طنزی، که باید آن را ابتذال طنز و طنزپیشگی دانست، قرار بدهد؛ که کفتارها و گرگ‌ها هم از این دست رفتارها بر همنوعشان روا نمی‌دارند.

البته برخورد مدیران صداوسیما با مسئولان شبکه افق، کار درست و ارزشمندی بود، اما دریغا دریغا دریغا بر آنچه رسانه ملی است و نباید در آن، اشتباهاتی نابخشودنی از این دست رخ دهد.